Waarom zijn we blij als we huilen?
De keuze om een fantasyboek op te pakken is voor mij bijna automatisch.
De reden waarom ik dat ene boek oppak, verschil per keer.
Af en toe is de reden, hoe gek het ook klinkt, dat ik wil huilen. Als ik het opschrijf besef ik hoe raar het klinkt, maar dat is de waarheid. Niet alleen met boeken, ook films. Ik heb zelfs een keer, terwijl ik een film aan het kijken was, gezegd dat hij super mooi was terwijl de tranen nog steeds over mijn wangen stroomden. Je kunt je wel voorstellen hoe ongelovig er naar me werd gekeken toen dat mijn antwoord was.
Ik denk dat we twee dingen tegelijk proberen te bereiken.
Eén, en meest voor de hand liggende, is dat we een uitlaatklep nodig hebben. Na het huilen voelen we ons lichter. Het lost niets op, maar je voelt je wel iets beter.
Het tweede is misschien dat we onszelf toestemming geven om alles wat we voelen eruit te gooien. Een soort ‘cleansing’ van de geest, om maar een naam te kunnen geven aan wat we voelen.
En voor ieder van ons is er gelukkig een fantasy genre dat daar precies bij aansluit.
Van romance tot dark fantasy, van epic tot historische fantasy. En voor mij persoonlijk, gelijk ook de reden waarom ik dat schrijf, met de focus op mentale gezondheid.
Lezen over iemand die hetzelfde voelt als ik, of juist erger aan toe is, doet me uiteraard huilen, maar als de reis voorbij is en ik weer terugkeer naar deze wereld, voel ik me blij dat ik gehuild heb . . .
Reactie plaatsen
Reacties