Ik begon aan de "Paarse Deur" met mijn hoofdpersonage, Jenny. Ik wist wat er in haar hoofd speelde aan het begin van het verhaal. Ik wist ook dat ik haar pijn niet magisch kon laten verdwijnen. Ik weet het, het is een fantasyverhaal, maar in alle werelden blijft de pijn bestaan.
We leven in een maatschappij die ons zo snel mogelijk volwassen probeert te maken. Sterker nog, als we jong zijn, willen we zelf volwassen zijn.
De keuze om een fantasyboek op te pakken is voor mij bijna automatisch.
We denken aan 'comfort books' als boeken die ons een goed gevoel geven. Boeken die troost bieden en soms zelfs een gevoel van veiligheid geven. Als we deze zouden vergelijken met een warme deken in de winter, dan is 'healing fantasy' de warme mok, gevuld met ons favoriete drankje, die we in onze handen houden.
Heb je het weleens meegemaakt dat iemand je gek aankijkt als je vertelt hoe je je voelt tijdens of na het lezen van een boek? En al helemaal als het om een fantasyboek gaat? Want dat kan toch niet, 'Het is maar een boek, het is niet echt.'
Laat ik eerlijk zijn tegen je, toen ik me in de wereld van YA Fantasy begaf, twijfelde ik heel erg of het wel iets voor mij was. Niet het fantasie gedeelte, dat vond ik daarvoor al geweldig om te lezen.
Het lezen over personages die zich in een andere wereld begeven geeft je eigenlijk het gevoel dat als dat mogelijk is, misschien ook mogelijk is om jezelf beter te voelen.
Lezen is niet alleen een manier om de tijd door te komen, het is ook een manier om je in een nieuwe wereld te begeven die je nog niet kent, met de spanning om alles voor het eerst te ontdekken.
"Geduld is een schone zaak", "de aanhouder wint", "na regen komt zonneschijn" of zelfs "Rome is niet in 1 dag gebouwd".
Eindelijk binnen!
24 juni is niet 17 juni, dat weet ik, maar het is wel de datum waarop ik de blog van 17 juni schrijf.
De reden dat ik fictie ben gaan schrijven is niet alleen door mijn voorkeur in boeken. Hoewel ik ook andere genres lees, is mijn voorkeur altijd fantasy.
Het in ontvangst nemen van een pakketje met je allereerste boeken ooit is bijna onbeschrijflijk. Bijna, want ik ga hier een poging doen!
Het maakt niets uit hoe het eindresultaat eruit ziet, als je maar van het proces geniet.
En zoals altijd, als je er stil bij staat, en er goed naar kijkt, is er overal schoonheid te vinden.
JOSEPH ADDISON
