Wanneer het boek je niet als lezer, maar als schrijver onverwachts verrast
Ik begon aan de "Paarse Deur" met mijn hoofdpersonage, Jenny. Ik wist wat er in haar hoofd speelde aan het begin van het verhaal. Ik wist ook dat ik haar pijn niet magisch kon laten verdwijnen. Ik weet het, het is een fantasyverhaal, maar in alle werelden blijft de pijn bestaan.
Uiteindelijk heb ik tijdens het schrijven haar nog meer pijn bezorgd, maar uiteindelijk kwam ze erachter dat pijn niet verdwijnt, je leert er mee omgaan.
Wat ik zeker niet wist, is dat ik tijdens het schrijven mijn eigen pijn voelde. Samen met Jenny kwam ik erachter dat ook mijn eigen pijn niet zomaar verdwijnt, ook al ben je het jaren terug 'vergeten'. Je leert ermee omgaan.
Het verhaal dat begon om Jenny te leren door te gaan met leven, zorgde uiteindelijk ervoor dat ik dat zelf ook leerde.
Met het besef dat het gebeurde, ben ik opnieuw gaan kijken naar wat ik nog meer geschreven heb na Jenny.
Ik ben bijna klaar met mijn tweede boek, en ook dit verhaal komt me bekend voor. Sterker nog, het idee voor mijn derde boek heeft dezelfde kern.
Andere werelden, andere personages, andere problemen, maar de kern is herkenbaar voor me.
Ik ben erachter gekomen dat ik tijdens het schrijven mijn eigen mentale gezondheid beetje bij beetje een plekje geef.
Terwijl elk boek dat ik schrijf een plek krijgt in mijn boekenkast, krijgen mijn gevoelens een plek in mijn hoofd.
Reactie plaatsen
Reacties