Waarom huilen we om personages die niet bestaan?
Heb je het weleens meegemaakt dat iemand je gek aankijkt als je vertelt hoe je je voelt tijdens of na het lezen van een boek? En al helemaal als het om een fantasyboek gaat? Want dat kan toch niet, 'Het is maar een boek, het is niet echt.'
Het is wel degelijk echt, omdat we het voelen. Onze gevoelens maken het echt, en meer hebben we niet nodig.
Wanneer we een boek beginnen te lezen, komen we langzamerhand zelf in die wereld terecht. We weten dat we aan het lezen zijn, maar onze hersenen verwerken de gebeurtenissen, en ons lichaam versterkt deze ervaring met gevoelens.
Daarom lees ik. Daarom denk ik dat wij lezen. En de draak die toevallig door de lucht vliegt, ja, die maakt het alleen maar leuker.
De reden dat ik fantasy ben gaan schrijven met de focus op mentale gezondheid zijn juist gevoelens. De gevoelens die we beginnen te voelen tijdens het lezen versterken de gevoelens die we al hebben, op het moment dat we het boek induiken.
Daardoor voelen we ons niet alleen. Daardoor leven we extra mee met de personages. En als we huilen, huilen we voor het personage, en stiekem ook een beetje voor onszelf . . .
Hoe dan ook, ik ben ervan overtuigd dat als je het voelt, het echt is. Je gevoelens maken het echt, en ook al zijn er mensen die het niet met je eens zijn, je hersenen geloven je.
Ik geloof je.
Reactie plaatsen
Reacties